شب آرامي بود
مي روم در ايوان، تا بپرسم از خود
زندگي يعني چه؟
مادرم سيني چايي در دست
گل لبخندي چيد ،هديه اش داد به من
خواهرم تکه ناني آورد ، آمد آنجا
لب پاشويه نشست
پدرم دفتر شعري آورد، تکيه بر پشتي داد
شعر زيبايي خواند ، و مرا برد،  به آرامش زيباي يقين
:با خودم مي گفتم
زندگي،  راز بزرگي است که در ما جاريست
زندگي فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنيا جاريست
زندگي ، آبتني کردن در اين رود است
وقت رفتن به همان عرياني؛ که به هنگام ورود آمده ايم
دست ما در کف اين رود به دنبال چه مي گردد؟
!!!هيچ
زندگي ، وزن نگاهي است که در خاطره ها مي ماند
شايد اين حسرت بيهوده که بر دل داري
شعله گرمي اميد تو را، خواهد کشت
زندگي درک همين اکنون است
زندگي شوق رسيدن به همان
فردايي است، که نخواهد آمد
تو نه در ديروزي، و نه در فردايي
ظرف امروز، پر از بودن توست
شايد اين خنده که امروز، دريغش کردي
آخرين فرصت همراهي با، اميد است
زندگي ياد غريبي است که در سينه خاک
به جا مي ماند
 
زندگي ، سبزترين آيه ، در انديشه برگ
زندگي، خاطر دريايي يک قطره، در آرامش رود
زندگي، حس شکوفايي يک مزرعه، در باور بذر
زندگي، باور درياست در انديشه ماهي، در تنگ
زندگي، ترجمه روشن خاک است، در آيينه عشق
زندگي، فهم نفهميدن هاست
زندگي، پنجره اي باز، به دنياي وجود
تا که اين پنجره باز است، جهاني با ماست
آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست
فرصت بازي اين پنجره را دريابيم
در نبنديم به نور، در نبنديم به آرامش پر مهر نسيم
پرده از ساحت دل برگيريم
رو به اين پنجره، با شوق، سلامي بکنيم
زندگي، رسم پذيرايي از تقدير است
وزن خوشبختي من، وزن رضايتمندي ست
زندگي، شايد شعر پدرم بود که خواند
چاي مادر، که مرا گرم نمود
نان خواهر، که به ماهي ها داد
زندگي شايد آن لبخندي ست، که دريغش کرديم
زندگي زمزمه پاک حيات ست ، ميان دو سکوت
زندگي ، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهايي ست
من دلم مي خواهد
قدر اين خاطره را دريابيم. 
                           
 سهراب سپهری

مردي در کنار ساحل دورافتاده اي قدم مي‌زد. مردي را در فاصله دور مي بيند که مدام خم

 مي‌شود و چيزي را از روي زمين بر مي‌دارد و توي اقيانوس پرت مي‌کند. نزديک تر مي شود،

مي‌بيند مردي بومي صدفهايي را که به ساحل مي-افتد در آب مي‌اندازد.

 - صبح بخير رفيق، خيلي دلم مي¬خواهد بدانم چه مي¬کني؟

- اين صدفها را در داخل اقيانوس مي اندازم. الآن موقع مد درياست و اين صدف ها را به ساحل

دريا آورده و اگر آنها را توي آب نيندازم از کمبود اکسيژن خواهند مرد.

- دوست من! حرف تو را مي فهمم ولي در اين ساحل هزاران صدف اين شکلي وجود دارد. تو

که نمي‌تواني آنها را به آب برگرداني خيلي زياد هستند و تازه همين يک ساحل نيست. نمي

بيني کار تو هيچ فرقي در اوضاع ايجاد نمي¬کند؟

مرد بومي لبخندي زد و خم شد و دوباره صدفي برداشت و به داخل دريا انداخت و گفت:

"براي اين يکي اوضاع فرق کرد… !"

فرهنگ لغت خاله،عمه،دایی،عمو.. در ادامه مطلب ببینید

(چرخه دانشجویی)  در ادامه مطلب ببینید

روزهای مدرسه...!(الآن که دانشگاهیم اون روزا رو دیگه نمی بینم)  در ادامه مطلب ببینید

 آنکه مست آمد و دستي به دل ما زد و رفت

 
در اين خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

خواست تنهايي ما را به رخ ما بکشد

طعنه اي بر در اين خانه ي تنها زد و رفت

دل تنگش سر گلچيدن از اين باغ نداشت

قدمي چند به آهنگ تماشا زد و رفت

کنج تنهايي ما را به خيالي خوش کرد

خواب خورشيد به چشم شب يلدا زد و رفت

خرمن سوخته ي ما به چه کارش ميخورد

که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

چه فکر مي کني؟

که بادبان شکسته زورق به گل نشسته اي ست زندگي ؟

در اين خراب ريخته

که رنگ عافيت ازو گريخته

به بن رسيده راه بسته اي ست زندگي ؟

چه سهمناک بود سيل حادثه

که همچو اژدها دهان گشود

زمين و آسمان ز هم گسيخت

ستاره خوشه خوشه ريخت

و آفتاب درکبود دره هاي آب غرق شد

هوا بد است

تو با کدام باد مي روي؟

چه ابر تيره اي گرفته سينه تو را

که با هزار سال بارش شبانه روز هم دل تو وا نمي شود

تو از هزاره هاي دور آمدي

در اين درازناي خون فشان

به هر قدم نشان نقش پاي توست

در اين درشتنک ديولاخ

ز هر طرف طنين گام هاي رهگشاي توست

بلند و پست اين گشاده دامگاه ننگ و نام

به خون نوشته نامه وفاي توست

به گوش بيستون هنوز

صدئاي تيشه هاي توست

چه تازيانه ها که با تن تو تاب عشق آزمود

چه دارها که از تو گذشت سربلند

زهي شکوه قامت بلند عشق

که استوار ماند در هجوم هر گزند

نگاه من

هنوز آن بلنددور

آن سپيده آن شکوفه زار انفجار نور

کهرباي آرزوست

سپيده اي که جان آدمي هماره در هواي اوست

به بوي يک نفس در آن زلال دم زدن

سزد اگر هزار بار

بيفتي از نشيب راه و باز

رو نهي بدان فراز

چه فکر مي کني ؟

جهان چو آبگينه شکسته اي ست

که سرو راست هم در او شکسته مي نمايدت

چنان نشسته کوه درکمين دره هاي اين غروب تنگ

که راه بسته مي نمايدت

زمان بي کرانه را

تو با شمار گام عمر ما مسنج

به پاي او دمي ست اين درنگ درد و رنج

به سان رود

که در نشيب دره سر به سنگ مي زند

رونده باش

اميد هيچ معجزي ز مرده نيست زنده باش